วั น ที่ ใ ก ล้ จ ะ จ บ ซั ก ที
เรากำลังนอนอยู่บนโซฟาของบ้านเพื่อนที่ Providence
มานั่งนึก ๆ ดูก้อแปลกดีที่เวลาครึ่งปีที่ผ่านมา
มันเป็นอีกช่วงหนึ่งที่ผ่านไปเร็วที่สุดในชีวิต
มีทั้งเรื่องสุข เรื่องเศร้า ที่ช่วยสอนอะไรเรามักมาย
มานั่งลองนึก ๆ ดู ฝึกงานผ่านไป 5 เดือนแล้ว
ยังไม่ได้มีโอกาสขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนจริง ๆ จัง ๆ ซักที
ก้อเลยเก็บมาขอบคุณไว้ในหน้านี้แล้วกันนะคะ
พี่อั๋น พี่โซ่ พี่หนุ่ย พี่ดาว พี่กอล์ฟ พี่ตั๋ง พี่นก และพี่ ๆ อีกมากมาย
ขอบคุณทุกคนที่ทำให้ประสบการณ์การฝึกงานของวรรณ
เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตที่เคยเกิดขึ้น
ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าเรื่องดี ๆ ยังเกิดขึ้นได้ในชีวิต
เพียงแค่เราคิดในแง่ดีเข้าไว้...ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ
ที่สำคัญที่สุดต้องขอบคุณแพร ที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด
ตลอดการฝึกงาน 2 เดือนที่ Cleveland
ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตของเรา
ขอบคุณที่คอยให้คำปรึกษาและให้กำลังใจ
ถ้าเกิดว่า 2 เดือนนั้นไม่มีแพร...เราคงจะคลั่งไปเลย
ดีใจมักมายที่การฝึกงานทำให้เราสองคนได้รุจักกันมากขึ้น
ทำให้เราได้ค้นพบเพื่อนดี ๆ อีกคนบนโลกใบนี้
ขอบคุณจิง ๆ น้า...ขอให้นู๋แพรมีความสุขตลอดไป
จบการฝึกงาน 2 เดือน...ก้อย้ายไปเรียนที่ Dartmouth
จริง ๆ 2 page ก่อนหน้านี้ก้อถูกเขียนตอนอยู่ Dartmouth แล้ว
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นประสบการณ์ที่มีเรื่องเจ็บปวดเกิดขึ้นมากมาย
แต่ก้อต้องขอบคุณที่ทำให้เราเติบโตขึ้น ทำให้เราแข็งแรงขึ้น
ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ DOC trip ที่ช่วยหิ้วเราลงมาจากเขา
ขอบคุณอาจารย์ classmate และ TA ที่ช่วยทำให้เราเรียนรอดมาได้
ขอบคุณทุก ๆ คนที่มาช่วยเราในการเขียน application essay
ไว้ถ้าเกิดว่าเข้าได้...จะมาขอบคุณงาม ๆ อีกที
สุดท้ายนี้...ขอบคุณประสบการณ์ที่ได้รับมาอย่างล้นหลาม
ทำให้เราได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของคน ๆ นึงมากขึ้น
ทำให้เราได้รู้ว่า...ความรักไม่ได้ใช้แค่ใจ แต่ต้องใช้สมอง
ขอบคุณจริง ๆ ที่ทำให้รุว่า...คนแบบนี้มีจริง ๆ บนโลก
เราเจ็บปวดกับเรื่องนี้มามากพอแล้ว และไม่อยากจะพูดอีก
เวลาของเรา 2 คน คงจะเหลือแค่ไม่เกิน 6 เดือน
แล้วมันก้อคงจะถึงเวลาที่เราสองคนจะเดินแยกทางกันไป
และเราไม่คิดว่า...เราจะหวนกลับมาทางเดียวกันได้อีก
เราเพิ่งเข้าใจวันนี้...ที่เค้าบอกว่า...
แก้วที่มันร้าวไปแล้ว มันไม่มีวันกลับคืนมาได้อีก
แต่เราอยากจะเติมไปอีกว่า...ไม่แน่บางที
รอยร้าวเหล่านั้น มันอาจจะลึกและแหลมคม
จนพอที่จะไปบาดอะไรต่ออะไรได้ไม่ยาก
มันคงเหมือนกับความโกรธแค้นที่อยู่ในใจเรา
ที่บางทีมันก้ออยากจะลบออกไปให้ได้
แต่มันก้อยังจะติดอยู่กับตัวเราไปอย่างนั้น
ขอให้เรา..ออกจากวงจรบ้า ๆ นี่ได้ซักที
เหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว...สำหรับเราสองคน
^^